فرزندان شهدا می دانند که ولایت پذیری به معنای خوش نشینی نیست
تاریخ انتشار : دوشنبه ۲۲ دی ۱۳۹۳ ساعت ۰۸:۳۴
Share/Save/Bookmark
 
فرزندان شهدا می دانند که ولایت پذیری به معنای خوش نشینی نیست
وبلاگ اصحاب الشهدا نوشت :در فضای کنونی کشور که تفکرات رنگین در بین مردم جا خوش کرده اند، اگرچه احترام به شهدا و خانواده شهدا در بین اغلب مردم نهادینه و تبدیل به یک ارزش و هنجار شده است، اما هر ازگاهی یک توهین یا پرخاش یا بیشتر اوقات کنایه و زخم زبان هایی متوجه جامعه ایثارگری کشور است که به شدت ایشان را آزرده است.
پرواضح است که عدم اهمیت به این زخم زبان ها در رفتار جامعه ایثارگری و بویژه فرزندان شهدای کشور جا افتاده و عادی است اما بهرحال هر زخمی که در میدان نبرد بر بدن رزمنده اش می نشیند، وی را جانباز آن عرصه می کند.
جنگ نرم از آن دسته از جنگ هایی است که مجروحین آشکار و نهان زیادی بر جای گذاشته و یکی از مقاصد این میدان سخت نبرد، جامعه ایثارگری کشور و بطور خاص فرزندان شهدایی هستند که امام خمینی(ره) در وصفشان فرمودند اینها چشم و چراغ این ملت هستند و مقام معظم رهبری نیز زیبا اشاره کرده اند که اگر دوباره جنگی بشود، بازهم همین فرزندان شهدا و ایثارگران به تاسی از پدرانشان به میدان خواهند آمد.
فرزندان و اعضای جامعه ایثارگری کشور اما خوب می دانند که ولایت پذیری به معنای خوش نشینی نیست و غرامت دارد. می دانند اگر به عقایدت وامدار باشی ممکن است مانند شهید علی خلیلی ها محمد گلدوی ها و هادی محبی ها؛ مانند شوشتری ها و طهرانی مقدم ها و صیاد شیرازی ها سرت را معامله کنی، بنابراین جانبازی عرصه و خدمت به جامعه اسلام دیگر شاید عادت هر روز و دائم ایشان است.
با اینهمه، درددل کردن پیش اهل درد، از شدت جراحات می کاهد. به همین منظور شهید نیوز دل نوشته یک فرزند شهید را که برای این سایت ارسال کرده است منتشر می نماید:
"از در دانشگاه که وارد می شوی بد نگاهت می کنند. انگار این داستان سهمیه ها بازهم که صندلی خالی ها بیداد می کند تمامی ندارد و همیشه عادتشان است بر تو بتازند.
تیر نگاهشان درست روی قلب تو می نشیند و تو با آرامش رد می شوی. وقتی نمره ات از بقیه بهتر می شود گمان می کنند نمره گرفته ای گویا استاد از جریان پدرت خبر داشته !
سر کار می روی، انگار صندلی دیگری را اشغال کرده ای. مدام زخم زبان می شنوی و مجبوری سکوت کنی.
بیمارستان که می روی خدا نکند کسی به تو سلام کند یا کمی کارت جلو بیفتد، آماج زخم زبان ها و حملات قرار می گیری و مفری نمی یابی.
از همه اینها که بگذریم، پیشرفت ارتباطات با تمام خوبی ها و بدی هایش، عرصه فضای مجازی را حساس تر جلوه داده است.
وارد فضای مجازی شده و گروه ها و شبکه های مختلفی شما را به جمع اعضای خود می پذیرند. حرف ها و حدیث هایی در رابطه با شهدا، جانبازان و خانواده هایشان می شنوی که خودت هم می مانی از غربت و مظلومیت بچه های جبهه و جنگ بنالی یا فرزندانشان.
چند ماه پیش در یکی از داروخانه های نسبتا بزرگ یکی از محله های تهران یک همسر جانباز شیمیایی به دلیل مطالبه داروی همسرش به هر قیمتی از پزشک داروخانه، مورد هجمه و فحاشی متصدی قرار گرفته بود. متصدی با مشاهده اصرار وی بلند فریاد می زند "چتونه؟ مملکت شده مال شما، همه مارو چاپیدین بازم طلبکارید؟ سربازی معاف و سهمیه و کار و دانشگاه و همه چیز مال شماست بازم طلب دارید از ما؟"
گاهی شدت جراحات وارده بر اثر زخم زبان ها به حدی است که اگر قرار بود برای اینها نیز درصد تعیین کنند قطعا 70 درصدی می شد. شاید اگر بگویم شهید زخم زبان هم می دادیم.
مثلا وقتی از خودرو و محل زندگیت سئوال میکنند و می بینند عادی هستی، باور نمی کنند و شروع میکنند به زخم زبان زدن. حق نداری یک اتومبیل ایرانی خوب هم سوار شوی...حالا اگر از ایشان بپرسی چند درصد از خودروهای نوکیسه ها و خانه های چند صد میلیونی و میلیاردی متعلق به فرزندان شهدا و جانبازان است، چیزی برای گفتن هم ندارند اما عادتشان شده تیر زبانشان را بر تن خسته جامعه ایثارگری کشور بنشانند.
تقصیر ایشان نیست. سال هاست تحت تاثیر برنامه های متعدد رسانه های بیگانه اعم از دیداری و شنیداری، روزنامه ها و سایت های زنجیره ای به خوردشان داده اند که جامعه ایثارگری کشور،فرزندان شهدا و بسیجی ها مملکت را چاپیده اند و حقی از آنها تضییع شده است. از این رو گمان می کنند با زخم زبان می توانند ما را از پای درآورند. غافل از آنکه حاشا که خانواده های شهدا میدان را خالی کند و سیدعلی را در کوران حوادث متنوع تنها بگذارد.
حاشا که دلیر مردان روزهای نبرد، فراموش کنند که چه گذشت بر سربازان خمینی یا به فراموشی سپرده شوند راه پدران شهید ما.
حاشا که فرزندان شهدا سال های بی پدری را به قیمت ارزان چند روزه دنیا بفروشند و زخم های جانبازی را تاب نیاورند.
از من اگر بپرسید می گویم همه ما فرزندان شهدا ، جانبازان جنگ نرم دشمنی هستیم که در جنگ سردش پدرانمان با عزت و سرافرازی بیرون آمدند. پدرانی که به تاسی از ابا عبدالله الحسین(ع) مردانه ایستادند و راضیه مرضیه حسینی را جلوه عبودیت خویش ساختند.
هنوز هم مجالس عزا به یاد پدران ما برگزار می شود و به قول استاد اعظم حوزه علمیه که قبل روضه می فرمود هنوز مانده تا به در خانه اهل بیت برویم، شهدا را برای رزق اشک واسطه خواهیم کرد وبعد به در خانه اهل بیت می رویم."
کد مطلب: 19587