از سنگر تکانی تا عیدی امام (ره)

27 اسفند 1392 ساعت 19:30


گزارش حرف لر  به نقل از وبلاگ"رفاقت با شهدا": جنگ واژه ی غمگینی است با نهایت آشفتگی و ناامید، اما خیلی از رزمندگان ما در جنگ هشت ساله ای که در هر شرایطی مشغول دفاع از مرز و بوم خود بودند ، در تمامی روز های سال،  چه روز های ابتدایی سال و چه روز های انتهایی سال ، جنگ را زندگی کردند و هیچ گاه جنگ را بهانه نمی کردند که از مناسبت ها و وقایع روز غافل شوند .
در این روز های انتهایی سال فرصت را غنیمت شمردیم و به سراغ یکی از رزمندگان دوران دفاع مقدس که عضو گردان تخریب تیپ 57حضرت ابوالفضل (ع) لرستان بوده است رفتیم تا از حال و هوای نوروز در سال های جنگ برایمان بگوید .
سال نو و جشن عيد نوروز كم و بيش درمناطق جنگی هم  نيز جريان داشت.
علت این که واژه ی کم را در اینجا بکار بردم این هست که در بعضی سال ها به دلیل جو حاکم بر منطقه و متقارن بودن روز های ابتدایی سال و بویژه لحظه ی تحویل سال ، با زمان انجام  یک سری از عملیات ها   و شهید و مجروح شدن کلی از دوستان مان ، کمتر کسی حال و هوای تحویل سال نو و عید نوروز داشت .
مثلا عملیات والفجر 9 یکی از این عملیات ها بود که دو سه روز قبل از پایان سال شروع شد و تا 15 روز بعد از سال نو هم ادامه داشت در این شرایط بچه ها واقعا متوجه لحظه ی تحویل سال نو و هفت سین و این برنامه ها نبودند ، خوب البته شرایط اینطور ایجاب می کرد.
در عین حال در بعضی از سال ها که در پدافند بودیم قطعا فرصت بیشتری بود جهت گذر عادی ایام ، در واقع جوِ آرام تر و بهتری برای برگزاری مراسم تحویل سال نو برقرار بود .
در یک چنین شرایطی شروع مراسم با سنگر تکانی شروع می شد. اگر جا داشت‌ کف‌ سنگرمان را گود می‌کردیم‌ تا از دو لا رفتن‌ کمرمان‌ درد نگیرد.
در دیواره‌ سنگی‌ هم یک طاقچه‌ درست می کردیم ، تا جایی برای مهر نماز و قرآن ها یمان داشته باشیم .
آجیل و شیرینی مان هم گاهی اوقات از طرف خود یگان بود و یا در صورت نبود بچه ها در هر رده مقداری پول روی هم می گذاشتند و یکی یا دو نفر به نزدیکترین شهر که بعضی مواقع تا 100 کیلومتر فاصله داشت می رفتند و مقداری آجیل برای کنار سفره شان خریداری می کردند.
وقتی نوبت به سفره ی هفت سینمان می رسید سين هاي سفره مان بسته به نوع رسته بچه ها متفاوت بود هفت سین گردان تخریب شامل:
1. مین سوسکی،‌ 2. مین سبدی3.  سیم تله، 4ـ سیم چین، 5ـ‌ سیم خاردار،۶ـ سرنیزه ، 7ـ سیمینوف،‌ و سمبه بود بعد از کامل شدن سفره بچه ها دور سفره جمع می شدند و هر کدام مشغول دعا و خواندن قرآن می شدند .
دعاهایشان هنگام تحویل سال نو شنیدنی بود :
1- دعا برای سلامتی و فرج امام شان  حضرت مهدی (عج)و سلامتی رهبرشان
2- طلب مغفرت و آمرزش از پروردگار
3- دعا برای دوستان و آشنایان
4- اشکشان جاری شده است (اللهم الرزقنا توفیق الشهاده فی سبیلک) پروردگارا مرگمان را در همین سال شهادت در راه خودت قرار بده .
بعد از تحویل شدن سال نوبت عیدی دادن می شد ، نوعی عیدی دادن بین بچه ها معمول بود، که بعضی خودشان نوعش را معین می کردند.
مثلا یکی از دیگری دست خطی به عیدی می خواست و چیز دیگری قبول نمی کرد و او بعد از مدتی عبارت «کتب علیکم القتال» را می نوشت و پاکتی تقدیمش می کرد، که تا سر حد شهادت نصب العین همرزمش قرار می گرفت.
اما عیدی که برای بچه ها خیلی شیرین و باارزش بود اسکناس های 20 تومانی تبرک شده ی امام بود وقتی در بین نیروها توزیع می شد .
و رزمندگان این عیدی را با هیچ عیدی عوض نمی کردند.
دید و بازدید از گردان های همجوار و رفتن به سراغ فرماندهان و روبوسی با آنها از جمله سنت های حسنه ای بود که در ایام سال نو به ندرت ترک می شد.
تقدیر و تشکر از جناب سرهنگ نعمت الله قلاعی
تهیه و تنظیم : *بختیاری
انتهای پیام/
http://harfelor.ir/fa/news/726/sa/


کد مطلب: 13554

آدرس مطلب: https://www.baham91.ir/vdchkmnz.23nxmdftt2.html

همه با هم
  https://www.baham91.ir